Een nieuw begin

Eerst de gaatjes graven, zo’n 15 centimeter diep. Dan de bolletjes erin. Klein en bruin, in de vorm van een druppel. Nu nog moeilijk te geloven dat ze straks vol kleur het nieuwe begin aankondigen. De winter is voorbij, zullen ze roepen, nu gaat alles weer groeien. Heb je de lammetjes al gezien, de merel al horen zingen?

Terwijl mijn vingers in de koude grond verder werken dwalen mijn gedachten af naar ‘ome’ Simeon. Neef van mijn opa en begenadigd verteller. Ademloos kon ik luisteren naar zijn verhalen. Over zijn hamsters Hammie 1 en Hammie 2, die regelmatig uit hun kooi ontsnapten en dan allerlei kattenkwaad uithaalden. Toen ik wat ouder werd kregen zijn verhalen een serieuzere ondertoon. Eén keer vertelde hij me een verhaal dat me altijd is bijgebleven.

Simeon was joods, om tijdens de Tweede Wereldoorlog uit handen te blijven van de Duitsers dook hij met zijn familie onder. Hoe langer de oorlog duurde, hoe slechter hun situatie werd. Een schaduw valt over zijn gezicht als hij vertelt. ‘We hadden steeds minder te eten. Onze buiken deden zoveel pijn dat we alles probeerden om dat knagende gevoel maar op te laten houden. Ik at zoveel uien dat ik ze nu niet meer lust. Toen we daar ook niet meer aan konden komen werden het tulpenbollen.’ Verschrikt kijk ik op. ‘Maar oom, dat is toch vies. Werden jullie daar niet ziek van?’ ‘We waren ziek van de honger lieverd, we moesten wel.’ Dat laatste jaar van de oorlog kende geen kleurrijke bodes van een nieuw begin; opgegeten voordat ze hun vrolijke bericht konden verspreiden. Toch ging hun boodschap niet verloren. Een paar maanden later kwam hij, verhuld in grauwe lompen. De oorlog was eindelijk afgelopen. Op Bevrijdingsdag maakten ome Simeon en zijn familie dankzij de tulpenbollen een nieuw begin.

Bevrijdingsdag, 73 jaar later. Vanuit het grote raam in mijn woonkamer zie ik de tulpen bloeien. Rood, roze, geel wit… ‘We zijn er weer!’, lijken ze te roepen ‘wat duurde de winter lang hè? Maar nu zij we er, nu gaat alles beginnen.’ ‘Wat fijn dat jullie er weer zijn’, fluister ik met een glimlach terug, ‘Wat een prachtig nieuw begin.’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *