Verlangen

Het zal nu wel niet lang meer duren. Ik glimlach: Alles staat klaar. Het mooie damasten tafellaken, het servies van oma, kristallen glazen met wijn en midden op de tafel een grote kandelaar met vijf kaarsen. En het eten ruikt zo lekker! Ik zou graag een hapje nemen, maar ik moet nog even geduld hebben. Tot hij er is.

Ik check mezelf in de spiegel. De donkerblauwe feestjurk laat mijn ogen goed uitkomen. Mijn lange blonde haar heb ik opgestoken, een beetje lippenstift maakt het af. Ik geef mezelf een knipoog. Hij zal niet weten wat hij ziet! Even denk ik zijn sleutel in het slot te horen, maar de deur blijft dicht. Teleurgesteld ga ik weer aan tafel zitten. Het kan nu toch echt niet lang meer duren.

Het leukst vind ik het te fantaseren over hoe we elkaar hebben ontmoet. Misschien wel in de bus. Dat ik een paar boeken liet vallen, hij ze voor me opraapte en we elkaar in de ogen keken… boem, liefde. Of op kantoor. Weken van stiekeme glimlachjes, tot hij me bij het kopieerapparaat zijn liefde bekende. Als ik in een heel romantische bui ben bedenk ik me dat hij vast dokter is, en dat de vonk is overgesprongen toen hij me onderzocht.

Het eten is koud geworden. Ik neem een paar lusteloze happen en gooi het dan weg. Misschien had hij het te druk vandaag, en komt hij morgen. Ik ga de ontbijtborden vast klaarzetten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *